13 Eylül 2013 Cuma

VEFASI EKSİK

İsmini unuttum nefretimin 


Çürük bir ipliğe dügüm atmaya çalıştığımı farkettim

İçi boşaltılmış kelimelerden cümleler kurmaya çalışırken yakaladım kendimi

Bazı kişilerle aramda çoktan ayı evlere çıkmış boşanmayı bekleyen bir samimiyet kalmış meğer 

Güldüğüm şeylerin şimdi canımı acıtıyor olması tüm o klişe sözleri aklıma getirir oldu

Zor olan konuşmak değil zor olan tam yeri geldiğinde susmaktı

Keşke çocukken olduğu gibi ağlarken ağzımıza tıkılan bir şekerle susabilsek

Keşke ağlaya ağlaya nefretimizi kussak ve uyuyup kalsak

Sonrasında herşeyi uykuda unutsak

Ama büyüdük ve, 
Vefayı
Hakkı
Adaleti
Evlat olduğumuzu
En önemlisi dünyaya geldiğimiz an ölüp gideceğimizi unuttuk...

Hiç yorum yok: