18 Ocak 2012 Çarşamba

BİRİKENLER...

Hayatınızda öyle anlar vardırki hiç unutmak istemezsiniz o anları ve yaşadıklarınızı...

Geçtiğiniz sokakları, bindiğiniz trenleri, bildiğiniz isimleri... herşeyi özlemle anarsınız. Sabah aynı saatte kalkıp hazırlanmayı, evden kahvaltı yapmadan çıkmayı, koşarak trene yetişmeye çalışmayı, trenden inip hızla kahve almaya gitmeyi, derse yetişememek pahasına yavaş adımlarla kahvenizi yudumlayarak soğuktan kıvranarak yürümeyi, okuldan çıkıp koşarak eve gidip yemek yapmayı, dostlarınızla kardeşlerinizle o yemeği yemeyi, çay eşliğinde sohbet etmeyi, birlikte gülmeyi aglamayı... hepsini özlersiniz. Sonra korkarsınız ve  o anıları o yerleri unutuyor muyum? diyerek başlarsınız aklınızdaki herşeyi saymaya;

Packard Corner, Allston street, Shaws,88, Warren Street, Washıngton Street, Kenmore, Copley, Newbury, Father and Son, Turkuaz, Inbound, Dunkın, Charlıe Card, TCC,Buffola Chıcken, Order,Delıver, Phılıdelphıa...

Ve sonra o sokaklarda yürüdüğünüzü, oralardan alışveriş yaptığınızı, dostlarınızı ve onlarla birlikte yaptığınız herşeyi hayal edersiniz.Son olarak ihlasla dua ederek tekrar o duyguları yaşamayı, o insanlarla birlikte olmayı isterseniz.Bütün bunları düşünürken kalbinizde bir acı hissedersiniz.Orda birşeyleri bıraktığınızı aslında o birşeylerin sizden bazı parçalar olduğunu uçağınız kalkarken anlar ve gözyaşlarınızla hoşçakal dersiniz geride bıraktıklarınıza...


4 yorum:

LoveMeorLeaveMe dedi ki...

özleme orayı! orda beraber olamıyoruz! huh! >:/

Güllerevurgunum dedi ki...

Çok iyi anladığım bir halet-i ruhiye.

http://kimseokumasindiye.blogspot.com/2008/11/zlyorum.html

LeVaMi dedi ki...

lovemeorleaveme; zaten sen akliam gelince hayallerim gozumun onunden siliniyo canikommm:))) sonra diyorumki belki birgun birlikte giderizzz:D

LeVaMi dedi ki...

gullerevurgunum, bakalim nasil bir haleti ruhiyeymis seninkisi:D